Αναδημοσιεύω εδώ, ένα εξαιρετικό κείμενο της Οικολογικής Κίνησης Κοζάνης. Στην φωτο, οι ανεμογεννήτριες της Σαμοθράκης … μια πονεμένη ιστορία, μιας και όταν -και αν και εφ’ όσον- (εξαιρετικά σπάνια) δουλεύουν, το (όποιο) ρεύμα πάει στην Αλεξανδρούπολη…

Τοπικιστικά μπαϊράκια εναντίον των ανεμογεννητριών

 Η προώθηση της αιολικής ενέργειας συχνά δημιουργεί αντιδράσεις (ειδικά στα νησιά), οι οποίες σχετίζονται με τις επιπτώσεις των ανεμογεννητριών στο φυσικό και δομημένο περιβάλλον και την αισθητική του τοπίου. 

Κατανοητές οι ενστάσεις, οι οποίες δικαιολογούνται απόλυτα στην περίπτωση των μεγάλων εταιρειών, οι οποίες άνευ όρων και ορίων επιχειρούν να κατακυριεύσουν τα νησιά και να τα μεταβάλουν σε «αεροπλανοφόρα ανεμογεννητριών».

Όμως από το σημείο αυτό μέχρι την παντελή απόρριψη των μικρών αιολικών πάρκων ή των πλωτών εγκαταστάσεων ή οποιασδήποτε ανεμογεννήτριας υπάρχει μεγάλη απόσταση. Έχει δημιουργηθεί ένα κλίμα ολικής άρνησης που μεγαλοποιεί την παραμικρή επίπτωση και δημιουργεί μια αδιέξοδη κινδυνολογία σε βάρος των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ).

Σε όσους λοιπόν πολίτες των νησιών (και άλλων τουριστικών περιοχών αντιδρούν) εκ προοιμίου στις ανεμογεννήτριες έχουμε να πούμε τα εξής:

Σπανίως υπάρχουν στην τεχνολογία και στη ζωή ιδανικές λύσεις. Υπάρχουν καλύτερες και χειρότερες λύσεις. Στην Ελλάδα η ηλεκτρική ενέργεια παράγεται κατά 60 % από λιγνιτικές θερμοηλεκτρικές μονάδες που είναι εγκατεστημένες κυρίως στο Ν. Κοζάνης, ενώ οι ΑΠΕ καλύπτουν μόλις το 6 %. Συμφωνούμε ότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δημιουργούν κάποιες παρενέργειες, αλλά πολύ μεγαλύτερες δημιουργούν οι ηλεκτροπαραγωγοί σταθμοί που χρησιμοποιούν ορυκτά καύσιμα. Μόνο που όσοι έχουν μακριά από «την αυλή τους» τα ορυχεία και τις θερμοηλεκτρικές μονάδες δεν κατανοούν ή δεν αισθάνονται άμεσα τις βαριές επιπτώσεις τους στους τόπους παραγωγής, αλλά και σε όλο τον πλανήτη.

Πέραν του πόσο υποκειμενικά βλέπει το θέμα ο καθένας μας (Κοζανίτης ή νησιώτης), οι διεθνείς υποχρεώσεις της Ελλάδας επιβάλουν μέχρι το 2020 να καλύψουμε το 35 % της ηλεκτροπαραγωγής μας με ΑΠΕ, στόχος μάλλον άπιαστος και για τον πιο αισιόδοξο. (Ακόμη κι αν κυβερνήσει το … Αιολικό Κόμμα αποκλείεται να εγκαταστήσουμε 10.000 αιολικά MW). 

Μέχρι  όμως να αποφασίσουμε που και πόσες ανεμογεννήτριες θα εγκατασταθούν, ένας νομός, ο νομός Κοζάνης, θα «καίγεται» για να φωτιστούν οι υπόλοιποι.

Θα πρέπει να γνωρίζουν, λοιπόν, όσοι ενισχύουν τον αντι-αιολικό παροξυσμό ότι για κάθε αιολικό μεγαβάτ που ΔΕΝ εγκαθίσταται, κάποιοι  άλλοι την πληρώνουν δίπλα μας αλλά και σε όλο τον πλανήτη. Είναι όλοι αυτοί που πλήττονται από τις κλιματικές αλλαγές, είναι τα εξαθλιωμένα θύματα του φαινόμενου του θερμοκηπίου που δημιουργήσαμε εμείς οι χορτασμένοι, είναι οι στρατιές των περιβαλλοντικών προσφύγων που ξεριζώνονται, γιατί ο «πολιτισμένος» κόσμος ακολούθησε ένα ενεργειακό μοντέλο που δημιούργησε το φαινόμενο του θερμοκηπίου και εξόντωσε τους φυσικούς πόρους του τρίτου κόσμου.

Είναι επίσης, για να έλθουμε στα καθ’ ημάς, και οι κάτοικοι του λεκανοπεδίου Κοζάνης – Πτολεμαΐδας,  οι οποίοι 60 χρόνια υφίστανται τις οδυνηρές επιπτώσεις ενός -χρεοκοπημένου πλέον- ενεργειακού μοντέλου, που έχει κατατάξει το νομό Κοζάνης στους πιο βρώμικους της Ευρώπης και έχει μετατρέψει τους κατοίκους σε πολίτες Β’κατηγορίας.

Για του λόγου το αληθές αναφέρουμε :

• ότι από το 1955 μέχρι σήμερα έχουν αυξηθεί οι ασθένειες του άνω αναπνευστικού (αλλεργίες, βρογχίτιδες, ρινίτιδες) αλλά και η θνησιμότητα λόγω περιβαλλοντικών παραγόντων  
• ότι οι σταθμοί της ΔΕΗ στον Αγ. Δημήτριο και στην Καρδιά από πλευράς εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα  κατέχουν την 1η και 2η θέση των πιο ρυπογόνων βιομηχανιών σε όλη την Ευρώπη !
• ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση φιγουράρουμε μαζί με τους Πορτογάλους στην 1η θέση των πιο βρώμικων ενεργειακά χωρών και έχουμε αυξήσει περισσότερο από κάθε άλλο τις εκπομπές του CO₂  (27 %  σε σχέση 1990)
• ότι εκεί που αναπτύσσονται τα ορυχεία εξαφανίζονται τα υπόγεια νερά και τα παραγωγικά εδάφη, ενώ πλήττεται καίρια και ο τουρισμός.

Με άλλα λόγια, ο Ν. Κοζάνης θα συνεχίσει να θυσιάζεται και να αντιμετωπίζεται ως η «πρίζα» της χώρας, όσο καθυστερούν οι ΑΠΕ.

Ο ενεργειακός συγκεντρωτισμός δεν χωρά στον 21^ον αιώνα

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Η υπερσυγκέντρωση στην παραγωγή ρεύματος έχει πολλαπλές στρεβλώσεις και κοστίζει ακριβά: Πληρώνουμε πολλά:

•    για την κατασκευή δικτύων μεταφοράς από την Κοζάνη σε κάθε γωνία της χώρας
•    για την πόντιση υποβρυχίων καλωδίων προς τα νησιά
•    για τις απώλειες μεταφοράς ρεύματος που μπορεί να φτάνουν και το 10 %.

Και η επιβάρυνση κατανέμεται επί δικαίων και αδίκων. Δεν ξέρουμε τι θα έλεγαν οι κάτοικοι των νησιών, αν χρεώνονταν το κόστος της μεταφοράς του ρεύματος από την Κοζάνη, όπως π.χ χρεώνονται το αυξημένο κόστος μεταφορικών της βενζίνης . Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ότι οι Έλληνες φορολογούμενοι επιδοτούν την ακριβή (λόγω μεταφοράς)  κιλοβατώρα των νησιών. Επιδοτούμε όλοι μας  τις άγονες γραμμές (καλώς), αλλά όχι και το ηλεκτρικό ρεύμα,  όταν τα νησιά διαθέτουν αστείρευτες και φτηνές πηγές παραγωγής του. 

Η τιμή της κιλοβατώρας δεν θα έπρεπε να είναι ενιαία για όλη την Ελλάδα. Αν ίσχυε αυτό, τότε θα βλέπαμε πόσο θα επιδίωκαν όλοι να αναπτύξουν τα τοπικά ενεργειακά δυναμικά (ήλιος, αέρας, βιομάζα, γεωθερμία) και να μην περιμένουν «το μάννα εξ ουρανού».

 Μέχρι τώρα τα νησιά βασίζονταν σε εισαγόμενες πηγές ενέργειας και ελάχιστα νοιάζονταν για την ενεργειακή τους αυτάρκεια. Απλώς κάθε τόσο ζητούσαν περισσότερη ισχύ (όπως και νερό / πολεοδομικές παρεκκλίσεις, κλπ) για να εξυπηρετήσουν έναν ενεργοβόρο και αδηφάγο τουρισμό, που  γιγαντώνονταν καθ΄ υπέρβαση της φέρουσας ικανότητας τους.

 Τα νησιά όμως έχουν ένα τεράστιο αιολικό και ηλιακό δυναμικό και πρέπει να συμβάλουν παράγοντας περισσότερο από όσο χρειάζονται, ώστε να  εξάγουν και στην υπόλοιπη Ελλάδα, εφόσον βέβαια δεν  υπάρχουν σοβαρές περιβαλλοντικές παρενέργειες. Δεν εννοούμε φυσικά να γίνουν «δάση ανεμογεννητριών», όπως θα ήθελαν ο «Μυτιληναίος»,  η «Iberdola» και η «Ρόκα», ούτε να γεμίσει το Αιγαίο από υπόγεια καλώδια. Δεν καταλαβαίνουμε όμως γιατί να μην στείλουν τα κοντινά νησιά (Σκύρος, Άνδρος, κλπ)  ρεύμα στη Στερεά Ελλάδα και γιατί να μην εξάγει η Σάμος ρεύμα στην Τουρκία (αντισταθμίζοντας έτσι μέρος των εισαγωγών μας από άλλες γειτονικές χώρες).

 Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι έχουμε την απαίτηση προκειμένου να προχωρήσουν οι ΑΠΕ να εξοντωθούν οι προστατευόμενες περιοχές ή να μαγαριστούν οι αρχαιολογικοί χώροι. 

Δεν μπορεί όμως να διαμαρτύρεται η Σέριφος ή η Μύκονος και να αρνούνται τις ανεμογεννήτριες, επειδή θα έχουν  μερικές επιπτώσεις στον τουρισμό ή επειδή θα υπάρξουν κάποιες παρενέργειες στην ορνιθοπανίδα. Στο κάτω – κάτω για κάθε πτηνό που τραυματίζεται από την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών, χιλιάδες άλλα πεθαίνουν όταν πετούν πάνω από μια περιοχή που παράγει 26.000.000 κ.μ θανατηφόρα καυσαέρια την ώρα (!), όπως η Κοζάνη.

Καλά θα ήταν ήταν  να μπορούσαμε να τα αποφύγουμε και τα δύο.  Όταν όμως είμαστε υποχρεωμένοι να διαλέξουμε, ας επιλέξουμε  «το μη χείρον». Όχι μόνο για μας, αλλά και το .. γείτονα.

Οικολογική Κίνηση Κοζάνης                                                                 Οκτώβριος 2009

Πληροφ. Λ. Τσικριτζής elsa@teikoz.gr

Είναι ορισμένες φορές, όπου τρείς και μόνο προτάσεις τα λένε όλα, και ακόμα περισσότερα:

Υπάρχει μία φυλή: Η φυλή του ανθρώπου

 Μία γλώσσα: Η γλώσσα της καρδιάς

 Μια θρησκεία: Η θρησκεία της Αγάπης

 Αυτό είναι το Μανιφέστο μου.

 Για φίλους και άσπονδους φίλους.

GM[1].Lesson_from_geese

Ο άνθρωπος είναι πάνω από τα κόμματα, και αυτό δεν είναι μελόδραμα. Είναι σε αυτό, το κυρίως περιεχόμενο που φιλοδοξώ, εγώ τουλάχιστον αλλά έχω τη βεβαιότητα και άλλοι, να  συμπορευτώ με τους Οικολόγους Πράσινους.

Ίσως γιατί, όταν διάβασα μονορούφι “το Μηδέν και το Άπειρο”, στα μέσα της δεκαετίας το ‘80, άλλαξε με μιας σελίδα η ζωή μου. Η πολιτική που δεν περιέχει ανθρωπισμό και καταλαγή, είναι απλώς το σκήπτρο της εξουσιομανίας και του μισανθρωπισμού. Αργά ή γρήγορα αναιρείται, γιατί κοινωνικά είναι ΜΗ προσαρμόσιμη παρέκκλιση. Μάλλον θάπρεπε να εξετάσουμε ξανά αυτό που ισχυριζόμαστε για τον εαυτό μας, με περισσό κομπασμό, …  ”ο άνθρωπος είναι ζώον πολιτικό”.

Πληθαίνουν οι θετικές αναφορές για το προφίλ των Οικολόγων Πράσινων. Αγαπάει ο θεός τον κλέφτη … αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη (θα θέλαμε, ειδικά αυτόν τον τελευαταίο, να τον αγαπάει λίγο περισσότερο!!).

Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini. gr

Δεν είναι θέμα εκτίμησης, αλλά ιστορικό γεγονός ότι στη Μακεδονία που προέλασε ο διάδοχος Κωνσταντίνος κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους το ελληνικό στοιχείο δεν ήταν παντού πλειονοτικό. Είτε το θέλουμε είτε όχι, έτσι έγιναν όλες οι «απελευθερώσεις» στην Ιστορία. Δεν προηγείτο καμιά απογραφή. Εμπαινε ο στρατός, καταλάμβανε την περιοχή και μετά ακολουθούσαν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές που εξηγούσαν στον άρτι «απελευθερωθέντα» πληθυσμό γιατί ήταν προαιωνίως ελληνικός, βουλγαρικός, σερβικός ή σουαχίλι. Και αν κάποιος έφερνε αντίρρηση, η κατήχηση συνεχιζόταν με άλλα μέσα.

Ετσι γίνονταν τότε τα πράγματα, έτσι χτίστηκαν όλα τα κράτη-έθνη, έτσι αναπτύχθηκαν και οι εθνικισμοί στα Βαλκάνια. Δεν γίνονταν δημοψηφίσματα για να αποφασίσει ο πληθυσμός αν θέλει να συμβιώσει, όπως έγινε με το σχέδιο Ανάν, ούτε υπήρχε η σκέψη για προστασία των μειονοτήτων. Γενικώς, όποιος προλάβαινε «απελευθέρωνε». Οι Ελληνες πρόλαβαν τη Θεσσαλονίκη και οι Σέρβοι το Μοναστήρι. Καλώς ή κακώς έτσι γράφτηκε η Ιστορία και αυτή η Ιστορία είναι μία. Οι ιστορικοί μπορεί να διαφωνούν στην ερμηνεία των γεγονότων, συμφωνούν όμως στα γεγονότα καθαυτά. Μπορεί να αναθεωρηθούν πτυχές της Ιστορίας όταν έρθουν νέα στοιχεία στο φως ή μπορεί τα υπάρχοντα στοιχεία να δεθούν σε μια νέα θεωρία. Πιθανώς τώρα που εξελίσσονται οι ασκήσεις επί χάρτου στην Ιστορία, κάποιοι να διαφωνήσουν εκ των υστέρων για την απόφαση του Βενιζέλου να προελάσει ο ελληνικός στρατός στη Θεσσαλονίκη, αντί του Μοναστηρίου όπου ο ελληνόφωνος πληθυσμός ήταν μεγαλύτερος. Αλλά το «τι θα γινόταν αν…» είναι δουλειά άλλων.

Ειδικώς η Ιστορία είναι δουλειά των ιστορικών. Δεν είναι δουλειά των πολιτικών. Δεν είναι καν δουλειά των δημοσιογράφων. Ειδικώς οι τελευταίοι οφείλουν απλώς να τη γνωρίζουν. Συνεπώς οι ερωτήσεις που ετέθησαν στο ντιμπέιτ για τη Ιστορία είναι από άχρηστες έως ανόητες. Δηλαδή, σε τι ακριβώς εκλήθη να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει ο εκπρόσωπος των Οικολόγων κ. Νίκος Χρυσόγελος; Θα ήταν άχρηστο εάν συμφωνούσε με το ιστορικό γεγονός ότι στη Θεσσαλονίκη του 1912 το ελληνικό στοιχείο ήταν -αυτό που λέμε σήμερα- μειονοτικό και θα ήταν ανόητο να διαφωνούσε. Κατ’ αρχήν, σιγά μην περιμέναμε τον κ. Χρυσόγελο να μας πει την πληθυσμιακή σύνθεση της συμπρωτεύουσας στις αρχές του περασμένου αιώνα! Και αν το έλεγε, με ποια ιδιότητα θα το πιστοποιούσε; Ως ειδήμων ιστορικός (που δεν είναι) ή ως εκπρόσωπος μιας σύναξης ανθρώπων που ανησυχούν για το περιβάλλον και συνέπτυξαν ένα κόμμα; Τους ίδιους τους Θεσσαλονικείς -πλην ίσως του νομάρχη τους- θα τους ενδιέφερε περισσότερο τι θα γίνει με τον Θερμαϊκό που ζέχνει, παρά αν οι Οικολόγοι ξέρουν ή δεν ξέρουν Ιστορία ή έστω αν γνωρίζουν την «εθνικώς ορθή Ιστορία».

Οι ερωτήσεις αυτού του τύπου ακολουθούν μια παλιά πεπατημένη. Διάφοροι φορούν την ελληνική σημαία και προελαύνουν με παιάνες εναντίον «εσωτερικών εχθρών». Παλιότερα το έκαναν οι πολιτικοί για να μαζεύουν ψήφους. Τώρα το κάνουν δημοσιογράφοι για να πουλάνε φύλλα. Η πώληση της σημαίας ήταν κάποτε προσοδοφόρο επάγγελμα. Εν μέσω κρίσης όμως είναι από άχρηστο μέχρι επικίνδυνο σπορ.

Από: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_24/09/2009_330532

Αγαπητοί φίλοι,

σεβαστοί μου συμπολίτες,

Έλληνες (ξυπνάτε!!!)

μετά από έρευνα ετών, σας παρουσιάζω σε αποκλειστικότητα (ελπίζω να βγάλουμε κανένα φράγκο από όλο τούτο) το Καγιέν του Τρεμόπουλου. Όπως βλέπετε ο δαιμόνιος ευρωβουλευτής τόόόσα χρόνια το καμουφλάριζε επιμελώς … αλλά εγώ σήμερα τον αποκαλύπτω.

Δείτε το (Καγιέν) πως ατράφτει στον λαμπερό ήλιο. 352 άλογα είναι αυτά … και ολοκόκκινα (Ας όψεται ο Σόρος με τα δωράκια του).

(Ο Κώστα ο Εφραιμίδης … απλώς τράβηξε την φωτογραφία)

Γράφει ο Γιάννης Παρασκευόπουλος:

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΙΝΗΜΑ

Η οικονομική κρίση είναι εύλογο να βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο της συζήτησης. Η κατανόησή της θα ήταν όμως απλουστευτική και ατελέσφορη, αν έχανε από το οπτικό της πεδίο την παράλληλη κρίση στο περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους, καθώς και την άμεση απειλή της κλιματικής αλλαγής όπου έχουμε λιγότερο από 100 μήνες περιθώριο για να αλλάξουμε πολιτική.

Η κρίση αποτελεί κάτι περισσότερο από απλή απόδειξη χρεoκοπίας του νεοφιλελευθερισμού. Στην εξέλιξή της δεν έπαιξε κρίσιμο ρόλο μόνο η ασυδοσία των αγορών, αλλά και η εξάρτηση της οικονομίας από ένα μη ανανεώσιμο καύσιμο: το πετρέλαιο. Η ανεξέλεγκτη αύξηση της τιμής του, λόγω εκρηκτικής αύξησης στην παγκόσμια ζήτηση, αποστράγγισε από χιλιάδες αμερικανικά νοικοκυριά εισοδήματα απαραίτητα για την εξυπηρέτηση των στεγαστικών τους δανείων και επέσπευσε την έκρηξη των «τοξικών» χρηματοοικονομικών προϊόντων.

Εκτεθειμένες βρίσκονται λοιπόν οι αντιλήψεις για αυτονομία της οικονομίας από περιβαλλοντικούς παράγοντες, αλλά και κάποια από τα στερεότυπα της ίδιας της αριστεράς: ποιος καλός αριστερός θα είχε αντίρρηση να μοιράζουν οι τράπεζες στεγαστικά δάνεια και σε μη ευκατάστατους πολίτες, που ίσως αύριο να μην είναι σε θέση να τα επιστρέψουν;

Τι σημαίνει ένα Πράσινο New Deal στην Ελλάδα;

Τη δεκαετία του 1930, οι πολιτικές του New Deal κινητοποιούσαν εκτεταμένες δημόσιες επενδύσεις για θέσεις εργασίας και εισοδήμάτα που θα τόνωναν την οικονομία. Στις σημερινές συνθήκες, το αντίστοιχο θα ήταν μια σειρά δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων για πράσινη στροφή της οικονομίας και δημιουργία των απαραίτητων «υποδομών βιωσιμότητας». Η απλή αυτή πρόταση, γνωστή πια διεθνώς ως Green New Deal, εστιάζει στην αναζήτηση ταυτόχρονης διεξόδου από την οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική κρίση.

Μπορεί μια τέτοια πρόταση να είναι έγκυρη και για τη δική μας χώρα; Από τις ελληνικές ιδιαιτερότητες, αποτρεπτικό ρόλο για ένα ευρύ πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων παίζουν κυρίως το υψηλό δημόσιο χρέος και η εκτεταμένη διαφθορά. Αρκετά ακόμη δεδομένα χρειάζεται να ληφθούν σοβαρά υπόψη, όπως απουσία βαριάς βιομηχανίας, υπερεξάρτηση από το πετρέλαιο, κεντρικός ρόλος ενός υπερκαταναλωτικού μοντέλου στηριγμένου σε δανεικά ή σε «εύκολο» χρήμα, στήριξη σε τομείς ιδιαίτερα ευάλωτους στην κρίση όπως οικοδομή, τουρισμός, ναυτιλία.

Στο πλαίσιο αυτό, συζητώντας την πρόταση των Οικολόγων Πράσινων για την ελληνική οικονομία και την έξοδο από την κρίση, διαμορφώσαμε μια σειρά άξονες που επιχειρούν να απαντήσουν στις ιδιαιτερότητες της χώρας μας:

• Συγκρατημένες απαιτήσεις για δημόσιες δαπάνες: χρηματοδότηση με «εκτροπή» πόρων από το Πακέτο Αλογοσκούφη, παράλληλη αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων και ιδιωτικών επενδύσεων.
• Κάνουμε κάθε πολίτη, ανεξάρτητα από τα εισοδήματά του, δυνητικό πράσινο επενδυτή επεκτείνοντας σε όλους τα κίνητρα που έχουν θεσπιστεί για τις εταιρίες.
• Δίνουμε έμφαση στη δημιουργία δομών μιας μη κερδοσκοπικής Κοινωνικής Οικονομίας.
• Εστιάζουμε στους τομείς όπου λείπουν οι «υποδομές βιωσιμότητας».
• Με τις προτάσεις μας αφήνουμε ανοικτούς δρόμους και για ριζικότερες αλλαγές στη συνέχεια.

Κεντρική θέση στις προτάσεις για πράσινες επενδύσεις (διαβάστε την απόφαση των Οικολόγων Πράσινων για μια ΠΡΑΣΙΝΗ ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ), έχει η ιδέα μιας «διπλής εκτροπής»:

• Του Πακέτου Αλογοσκούφη, ή έστω μεγάλου μέρους του, προς τη χρηματοδότηση προγραμμάτων για ηλιακές στέγες, μονώσεις κτιρίων και συνεταιρισμούς μικροεπενδυτών για παραγωγή ανανεώσιμης ενέργειας, με όρους που να επιτρέπουν την πρόσβαση σε κάθε πολίτη.
• Του τομέα της οικοδομής, με παρεμβάσεις θερμικής κυρίως μόνωσης στα υπάρχοντα κτίρια, αντί για νέες κατασκευές.

Μια τέτοια κατεύθυνση δεν τονώνει την οικονομία μόνο δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας (ή διασώζοντας άλλες, που απειλούνται από την κρίση), αλλά και προσφέροντας επιπλέον εισοδήματα σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα. Παράλληλα βάζει τις βάσεις για μια Κοινωνική Οικονομία των Πολιτών, που μπορεί να περιλαμβάνει επίσης δομές όπως συνεταιρισμούς παραγωγών-καταναλωτών, δίκτυα εξωχρηματικών ανταλλαγών-L.E.T.S. και θεσμούς ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.

Συνολικά κατατίθενται δεκάδες προτάσεις για στοχευμένες μικρές και μεγάλες επενδύσεις, που αναφέρονται στην εξοικονόμηση ενέργειας και τις ανανεώσιμες πηγές, το σιδηρόδρομο και τις μεταφορές, την ποιότητα ζωής στους οικισμούς και τη βιώσιμη μετακίνηση, τον τουρισμό, τα δάση, το νερό και τις προστατευόμενες περιοχές.

Αναπτύσσοντας μια συνολικότερη προβληματική

Στο σημείο αυτό τίθενται μια σειρά ενδιαφέροντα ερωτήματα:

• Σε μια συγκυρία όπου οι περισσότερες κυβερνήσεις και πολιτικές οικογένειες διακηρύσσουν την πίστη τους στην «πράσινη ανάπτυξη», μήπως αυτό σηματοδοτεί την αδυναμία των Πράσινων να προτείνουν κάτι πραγματικά διαφορετικό;
• Η απλή τόνωση της οικονομίας, έστω και με πράσινες επενδύσεις, δεν οδηγεί τελικά σε μια επάνοδο στο πριν από την κρίση status quo, με το τεράστιο έλλειμμα βιωσιμότητας;
• Πώς συνδέεται η προσπάθεια να ξεπεράσουμε την κρίση, με την οικολογική κριτική στα πρότυπα κατανάλωσης;

Σε όλα αυτά, χρειάζεται προσεκτική μελέτη των δεδομένων, αλλά και περαιτέρω εμβάθυνση της οικολογικής σκέψης. Κάποια πρώτα στοιχεία (1) δείχνουν ότι οι διακηρύξεις για πράσινη ανάπτυξη στην πράξη έχουν εξαιρετικά περιορισμένο αντίκρισμα. Από τα κεφάλαια που θα ξοδέψουν οι κυβερνήσεις για την έξοδο από την κρίση, σε πράσινες επενδύσεις με πολύ ελαστική έννοια αφιερώνεται μόλις 12% στις Η.Π.Α., 15% στη Γερμανία και 7% στη Βρετανία, πολύ πίσω από το 34% της Κίνας ή το 81% της Βόρειας Κορέας. Αυστηρότεροι υπολογισμοί (2) κατεβάζουν το ποσοστό αυτό για τη Βρετανία μέχρι και στο 0,6%.

Πρόκειται στην κυριολεξία για κερασάκι στην τούρτα, καθώς στην ανανεώσιμη ενέργεια επενδύεται μόνο ό,τι περισσεύει από τις απαιτήσεις της αυτοκινητοβιομηχανίας ή των τραπεζών. Στο περιβάλλον αυτό, η διεκδίκηση του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος για 500 δις ευρώ πράσινων επενδύσεων μέχρι το 2014 απέχει πολύ από το να είναι αφομοιώσιμη. Συμβολική είναι και η διαφορά στη φρασεολογία, καθώς το ελληνικό πράσινο κίνημα χρησιμοποιεί τον όρο Πράσινη Στροφή χωρίς αναφορά στην ανάπτυξη.

Η κρίση μειώνει πρόσκαιρα την κατανάλωση και τις οικολογικές επιπτώσεις της οικονομίας, κάνει όμως τους ανθρώπους συντηρητικότερους και περισσότερο απρόθυμους για αλλαγές στις ζωή τους. Για το λόγο αυτό είναι άμεσα απαραίτητη η βραχυπρόθεσμη τόνωση της οικονομίας με πράσινες επενδύσεις. Παράλληλα όμως η πράσινη πρόταση προωθεί και μεσοπρόθεσμες θεσμίσεις όπως η κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμησης, η δημιουργία θεσμών κοινωνικής οικονομίας η ανατιμολόγηση της ενέργειας, η ανακατανομή του οδικού χώρου στις πόλεις υπέρ των πεζών, του ποδηλάτου και της συγκοινωνίας.

Όλα αυτά δημιουργούν προϋποθέσεις και για συνολικότερες αλλαγές στον προσανατολισμό της οικονομίας, την έμφαση στην τοπική και περιφερειακή κλίμακα, τη δυνατότητα των πολιτών να συμμετέχουν ισότιμα στις βασικές οικονομικές αποφάσεις. Βασικότερο, όμως, είναι να δημιουργήσουμε πρότυπα ευημερίας που θα στηρίζονται περισσότερο στην ποιότητα ζωής για όλους και λιγότερο στην κατανάλωση οικονομικών αγαθών, και θα μπορούν να επεκταθούν σε όλο τον παγκόσμιο πληθυσμό χωρίς να απαιτούν περισσότερους φυσικούς πόρους από όσους μπορεί να μας δώσει ο πλανήτης.

Οι αλλαγές αυτές, πάντως, είναι υπόθεση περισσότερο κοινωνικής δυναμικής και λιγότερο θεσμικών ρυθμίσεων από κυβερνήσεις ή κόμματα.

Γιάννης Παρασκευόπουλος
Μέλος της Εκτ. Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ12-21 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009ΔΗΜΟΤΙΚΟ CAMPING “ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ” ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ

Φωτο από: http://www.samothraki.com/htm/indexf_g.htm

ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ
ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ – ΓΙΟΡΤΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ – ΟΜΙΛΙΕΣ – ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ 1η ΙΟΥΛΙΟΥ
στο samothrakiecocamp@gmail.com
www.samothrakiecocamp.blogspot.com

Κάλεσμα για τη διοργάνωση αυτο-οργανωμένου οικολογικού κάμπινγκ στη Σαμοθράκη: Το δίκτυο Ηλιόσποροι, οι Νέοι Πράσινοι και η πολιτιστική οργάνωση Athens Art Puzzle, σας προσκαλούν σε μια συνάντηση-γιορτή για την οικολογία, τις ανθρώπινες σχέσεις και την ειρηνική συνύπαρξη.
Απευθύνουμε ανοιχτό κάλεσμα σε νέες-νέους, οικογένειες, συλλογικότητες και ομάδες, τοπικές οικολογικές κινήσεις, θεματικές πρωτοβουλίες και περιβαλλοντικές ΜΚΟ, Οικοκοινότητες, τοπικούς παραγωγούς και βιοκαλλιεργητές, ταξιδιώτες, καθώς και όλους όσους ενδιαφέρονται να υιοθετήσουν έναν οικολογικό τρόπο ζωής, να ζήσουμε μαζί για 10 ημέρες στο δημοτικό κάμπινγκ «ελεύθερης διαβίωσης» στη Σαμοθράκη.
Σας προσκαλούμε να συμμετέχετε ενεργά στην προετοιμασία, την οργάνωση και την υλοποίηση της συνάντησης. Σκοπός του αυτο-οργανωμένου οικολογικού κάμπινγκ είναι να γνωριστούμε, να μάθουμε ο ένας από τον άλλον, να συνυπάρξουμε και να διασκεδάσουμε.
Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε μια οργανική και αυτοδιαχειριζόμενη εφήμερη ζώνη, με ομιλίες, σεμινάρια, εργαστήρια και την ενεργή συμμετοχή όλων. Αναλάβετε την πρωτοβουλία μιας συζήτησης, μιας παρουσίασης, μιας συγκεκριμένης δράσης, της διοργάνωσης ενός εργαστηρίου ή σεμιναρίου κι ελάτε να το κάνουμε πραγματικότητα.

Προτεινόμενες θεματικές:
• Οικολογία και ποιότητα ζωής
• Παιδική αγωγή
• Αυτοθεραπεία
• Τέχνη και πολιτισμός
Η έννοια της αυτο-οργάνωσης, προϋποθέτει, ότι όλοι συμμετέχουμε στις απαραίτητες διεργασίες, αναλαμβάνουμε υπεύθυνα την καθημερινή καθαριότητα και τις εργασίες για την ομαλή λειτουργία της κατασκήνωσης.
Στο κάμπινγκ θα οργανωθεί ένας χώρος μόνο για παιδιά, ώστε να μάθουν μέσα από εκπαιδευτικές δράσεις και παιχνίδια. Θα χρειαστούμε εθελοντές και εκπαιδευτικούς, οι οποίοι θα αναλάβουν υπεύθυνα την εκπαίδευση και την ψυχαγωγία των παιδιών, καθώς και την οργάνωση του προγράμματος του παιδικού χώρου.
Σε κάθε γιορτή η μουσική και η διασκέδαση είναι δεδομένα, οπότε μη διστάσετε να φέρετε μουσικά όργανα, χρώματα, πινέλα και παιχνίδια.
Καλούμε μουσικούς, καλλιτέχνες, performers και ζογκλέρ να συνεργαστούν για την υλοποίηση εκπαιδευτικών διαδραστικών παιχνιδιών για παιδιά και μεγάλους, workshops και παραστάσεις.
Ανοιχτό κάλεσμα σε εικαστικούς να δημιουργήσουν έργα από φυσικά και ανακυκλώσιμα υλικά, που θα τοποθετηθούν στο κάμπινγκ και σε επιλεγμένα σημεία στο νησί.
Δηλώστε συμμετοχή στέλνοντας συμπληρωμένη την επισυναπτόμενη φόρμα στο samothrakiecocamp@gmail.com
Τι θα χρειαστείτε;
Καταρχήν, ένα μεγάλο χαμόγελο, πολύ ενθουσιασμό, καλή θέληση και πολύ διάθεση!
Απαραίτητα: υπνόσακος, σκηνή (η και αιώρα), ίσως ένα υπόστρωμα, και επαναχρησιμοποιούμενα κούπα / ποτήρι, πιάτο, μαχαίρι, πιρούνι και κουτάλι.
Μην ξεχάσετε! Τα προϊόντα καθαρισμού σώματος, μαλλιών κλπ., που θα χρησιμοποιείτε στο κάμπινγκ να είναι βιοδιασπώμενα.
Ελάχιστο κόστος συμμετοχής για τη παρακολούθηση σεμιναρίων και εργαστηρίων 3 ευρώ/ ημέρα.
Η οικολογική κατασκήνωση είναι αυτο-διαχειριζόμενη, χωρίς χορηγούς και σπόνσορες, και βασίζεται εξ’ ολοκλήρου στην ενίσχυση των συμμετεχόντων για να καλυφθούν τα απαραίτητα λειτουργικά έξοδα (γραφική ύλη, φωτοτυπίες, ενοικιάσεις μηχανημάτων, επικοινωνίες, μεταφορικά, κλπ).
Οι συμμετέχοντες έχουν 50% έκπτωση στο κάμπινγκ ελεύθερης διαβίωσης (5ος τομέας), όπου θα φιλοξενηθούν οι συλλογικές διεργασίες.
Ευελπιστούμε να λειτουργήσουμε συλλογική βιολογική κουζίνα, για πρωινό και γεύμα, με εξαιρετικά χαμηλές τιμές για τους συμμετέχοντες. Γι΄ αυτό, σας προσκαλούμε να προτείνετε εφικτές λύσεις για την οργάνωση συλλογικής κουζίνας, να συμμετέχετε και αν είστε παραγωγός ή ιδιοκτήτης επιχείρησης βιολογικών προϊόντων κι έχετε τη δυνατότητα, να παρέχετε τρόφιμα σε χαμηλές τιμές.
Σύντομα περισσότερες πληροφορίες για τις θεματικές ενότητες, τις διαλέξεις, τα εργαστήρια αλλά και το νησί.

Δηλώσεις συμμετοχής και πληροφορίες:

samothrakiecocamp@gmail.com
www.samothrakiecocamp.blogspot.com

www.iliosporoi.net
www.neoiprasinoi.blogspot.com
www.myspace.com/athensartpuzzle

Της γης οι νέοι κολασμένοι …

ΣΦΑΓΗ ΣΤΟ ΠΕΡΟΥ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΗΛΕΘΕΑΤΕΣ ;

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΟΥ

TΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 11 ΙΟΥΝΗ,

ΗΜΕΡΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΣΤΟ ΠΕΡΟΥ,

ΚΑΛΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟ – Α

ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ.

ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΜΑΖΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΕΝΩΝ ΑΥΤΟΧΘΟΝΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ

Ο ΑΜΑΖΟΝΙΟΣ ΔΕΝ

ΞΕΠΟΥΛΙΕΤΑΙ

 ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ!

ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ  

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΟΥ

 (Όδος  Σεμιτέλου 2 και Βασιλίσσης Σοφίας,

απέναντι από την  πρεσβεία των Η.Π.Α )

                 ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΕΣ

                   ΑΠΟ ΤΟΝ «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΓΑΛΑΞΙΑ»

www.eleftherosgalaxias.blogspot.com

Η εισβολή των χρυσαυγητών σέ μια καθ’ όλα νόμιμη εκδήλωση, το ύφος και η εμφάνιση, οι απειλές και οι βρισιές τους, μπορεί να  οδήγησαν πολλά χρόνια πίσω το δημοκρατικό πρόσωπο της χώρας, παράλληλα όμως έφεραν ξανά την μαύρη τρομοκρατία στην επικαιρότητα της πολιτικής σκηνής, μόλις 4 μέρες πριν τις ευροεκλογές: Θαυμάστε τους.

 http://www.facebook.com/ext/share.php?sid=94763442469&h=RMSnJ&u=hYnyy&ref=nf

Κάποιοι θέλουν να σείρουν τους πολίτες σε αυτό το κακοτράχαλο μονοπάτι, κατευθείαν την ζούγκλα της εξαχρείωσης:

Σαν μοναδικό σχόλιο, αν και δεν συμφωνώ με όλες του τις απόψεις, παραθέτω το παρακατω άρθο:

Ευρωεκλογές και εθνική ομοψυχία

Tου Διονύση Γουσετη (από την Καθημερινή)

Τους είδαν ν’ ανεβαίνουν δημοσκοπικά. Να γίνονται τρίτο κόμμα. Ν’ απειλούν. Και σκέφτηκαν πώς να τους χτυπήσουν. Ο καλύτερος τρόπος είναι τα εθνικά θέματα. Τι είναι εθνικά θέματα; Είναι αυτά που εξάπτουν και κινητοποιούν μια ορισμένη «εθνική ομοψυχία». Συνήθως για να προπηλακίσουν κάποιον. Ιμπεριαλιστής ο Ατσεσον, ανθέλλην ο Πινέιρο, μαριονέτα ο Ανάν και πάει λέγοντας. Πρόκειται για την εθνική ομοψυχία που χαντακώνει τα όποια δίκια υπάρχουν στη χώρα. Με κατάληξη οι ομόψυχοι να μιλούν εκ των υστέρων για «χαμένες ευκαιρίες».

Εστρεψαν λοιπόν τον προπηλακισμό στον επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου των Οικολόγων- Πράσινων Μιχάλη Τρεμόπουλο, προσάπτοντάς του «ανθελληνικές» απόψεις. Τυχαίνει όμως οι απόψεις του να συμπίπτουν με απόψεις ιθαγενών ή διεθνών φορέων. Κινδυνεύουν όλοι αυτοί να κατηγορηθούν για ανθέλληνες; Οχι βέβαια. Στην εθνική ομοψυχία δεν υπάρχει συνοχή και συνέπεια.

Κατηγορήθηκε ο κ. Τρεμόπουλος ότι παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη ένα αλφαβητάρι της μειονοτικής μακεδονικής γλώσσας. Το αλφαβητάρι όμως, το εξέδωσε το ελληνικό κράτος το 1924. Ισως τώρα προσπαθεί να το ξεχάσει, αλλά πλέον την ύπαρξη της γλώσσας τη βεβαιώνει το «Ευρωπαϊκό Γραφείο των Ολιγότερο Ομιλουμένων Γλωσσών» (EBLUL), που αντιπροσωπεύει 40 εκατομμύρια πολίτες που μιλούν μειονοτικές γλώσσες στην Ε.Ε. Σε συνέδριό του, εισηγητής ήταν ο Φινλανδός πρωθυπουργός Μάρτι Αχτισάαρι. Στην παρουσίαση του ίδιου βιβλίου στην Αθήνα, υπό τις ύβρεις της Χρυσής Αυγής, μετείχε και ο υπογράφων.

Ο κ. Τρεμόπουλος κατηγορήθηκε ακόμη ότι διαπραγματεύτηκε εκλογική συνεργασία με τους «εχθρούς του έθνους»: το μειονοτικό κόμμα Ουράνιο Τόξο. Ωστόσο, οι «εχθροί» έχουν ήδη συνεργαστεί εκλογικά με το ΠΑΣΟΚ. Και όταν η Ν.Δ. κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ ως προδοτικό, το Ουράνιο Τόξο αποκάλυψε ότι και η Ν.Δ. διαπραγματεύτηκε μαζί του.

Τα δύο κόμματα σιωπούν, μήπως υποστούν κι άλλες διαρροές. Ακόμα και οι ίδιοι οι Οικολόγοι- Πράσινοι τρόμαξαν και υπέκυψαν στη λογική του χαϊδέματος της εθνικής ομοψυχίας. Προσπαθούν αμήχανα να «μαζέψουν» τις δηλώσεις του υποψηφίου τους. Μια μιλούν για «κατεψυγμένες δηλώσεις». Μια δηλώνουν ότι ο κ. Τρεμόπουλος, όταν εξέφρασε τις απόψεις του, δεν ήταν κομματικό τους μέλος. Μια αποποιούνται τις διαπραγματεύσεις που όντως έκαναν με το Ουράνιο Τόξο. Η εθνική ομοψυχία, δηλαδή ο πρωτόγονος εθνικισμός, θριάμβευσε ακόμα μια φορά.

Γράφω «πρωτόγονος εθνικισμός», για να περιγράψω και να αντιδιαστείλω τον εθνικισμό που αφορά τις εδαφικές διεκδικήσεις και τα διάφορα σύμβολα, δηλαδή τον εθνικισμό της αγροτικής περιόδου μιας κοινωνίας, με τη φιλοπατρία της βιομηχανικής περιόδου. Αυτή η τελευταία αφορά την αντίληψη και την προσπάθεια να πάψει το έθνος να είναι πρώτο σε ρατσισμό και διαφθορά και τελευταίο σε ανάπτυξη και καινοτομία. Να πάψει να εξευτελίζεται και να γελοιοποιείται επειδή δεν επιτρέπει σε υπηκόους του να μιλούν τη γλώσσα των μανάδων τους. Φαίνεται πως αυτή η φιλοπατρία σπανίζει. Ας ευχηθούμε προσωρινά.

http://www.ecogreens-gr.org/Docs/PolicyDocuments/OP_AllazoumePolitiki.pdf

Μετά τα παπαγαλάκια που έγιναν σε μια βραδιά ωδικά πτηνά, μετά τους βαρβάρους και το σοσιαλισμό που δεν ήρθε ακόμη, σειρά έχει η δοκιμασμένη συνταγή των “εχθρών της πατρίδας”. Αυτή τη φορά απέναντι στον νέο «εχθρό της πατρίδας», την νέα πολιτική δύναμη που αναδύεται απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο της χώρας, τους Οικολόγους Πράσινους. Το πράγμα όμως είναι πολύ σοβαρότερο από τα παπαγαλάκια και τους βαρβάρους της πολιτικής ψωροκώσταινας. Η χώρα καλείται να καθαρίσει τους προδότες, τους ευρωλιγούρηδες, τους ενδοτικούς και τους πράκτορες ανθέλληνες του Σόρος. Η απάντηση του Μ. Τρεμόπουλου, επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου τους, στις εκλογές της 7ης Ιουνίου.

Για το όνομα της Π.Γ.Δ.Μ.

Ανήκω, δυστυχώς, σε εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που δεν θέλουν να αφήνουν τίποτε αναπάντητο, ιδιαίτερα όταν παραποιούνται οι θέσεις μου. Δεν έχω, όμως, πάντα το χρόνο να το κάνω με τον τρόπο που θέλω, δηλαδή αναλυτικά και ψύχραιμα. Απαντώ, λοιπόν, τώρα και οριστικά και δεν πρόκειται να επανέλθω, παρά τις προσπάθειες κάποιων να εκτρέψουν την προεκλογική συζήτηση από τα βασικά ζητήματα της Ευρώπης και της ίδιας της ζωής μας.

Είναι φανερό ότι κάποιοι επιλέγουν να μας χτυπήσουν -κυρίως οι εθνικιστές του ΛΑΟΣ αλλά και άλλοι (Ρήξη-Άρδην, Παπαθεμελής κτλ)- όχι με αντιπαράθεση στις ψηφισμένες θέσεις μας ή τη δράση μας αλλά εκτοξεύοντας τόνους λάσπης και συκοφαντιών, ακριβώς επειδή ανησυχούν για την άνοδο των Οικολόγων Πράσινων. Το ότι εμείς αποφεύγουμε να απαντούμε στο ίδιο επίπεδο και προβάλλουμε μόνο τις θετικές μας προτάσεις, είναι κάτι που οι πολίτες εκτιμούν.

Θα είμαι, λοιπόν, λίγο αναλυτικός:

Στα τέλη του 2007 η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ συμφώνησαν στη Βουλή ότι η Μακεδονία παύει να είναι «μία και ελληνική» και το εθνικό συμφέρον επιτρέπει την παρουσία της λέξης «Μακεδονία» στο οριστικό όνομα της ΠΓΔΜ, αρκεί αυτή να εντάσσεται σε σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και να ισχύει για όλες τις χρήσεις.

Αποτελεί η απόφαση αυτή των 4 μεγαλύτερων κομμάτων «εθνική ήττα» και «αποδοχή των ιδεολογημάτων των Σκοπιανών»; Προσωπικά δεν άκουσα κανένα να το διανοείται, τουλάχιστον φωναχτά. Οι Οικολόγοι Πράσινοι, όμως, καλούμαστε να δώσουμε εξηγήσεις για ποιο λόγο είχαμε δηλώσει, 3 χρόνια πιο πριν, ότι η επικράτηση της απλής λογικής δε μπορεί να θεωρηθεί εθνική ήττα.

Σε ανακοίνωση του 2004, οι Οικολόγοι Πράσινοι δήλωναν επίσης: «Όπου δύο κοινωνίες αυτοπροσδιορίζονται με το ίδιο όνομα, αποτελεί βασική χειρονομία καλής θέλησης να εξειδικεύσει κάθε πλευρά το δικό της αυτοπροσδιορισμό, λαμβάνοντας υπόψη την αντίστοιχη επιλογή της άλλης. Τέτοια ζητήματα, όμως, δε μπορούν να μετατρέπονται σε διπλωματική σύρραξη ούτε σε ζήτημα γοήτρου ή ταπείνωσης ολόκληρων κοινωνιών».

Δυσκολεύομαι να φανταστώ επιχειρήματα που θα στήριζαν την εκτίμηση ότι η συγκεκριμένη τοποθέτηση μπορεί να αποτελεί «υιοθέτηση των ιδεολογημάτων» της γειτονικής χώρας. Αδυνατώ λοιπόν να καταλάβω με ποια συλλογιστική μου αποδίδετε ότι «το 2004 θεωρούσα ότι η αποδοχή των ιδεολογημάτων των Σκοπιανών, από μας, ήταν “επικράτηση της λογικής”.

Οι εθνικοί μύθοι κάθε χώρας και κάθε λαού είναι αποκλειστικά για εθνική κατανάλωση και δεν έχουν την παραμικρή εγκυρότητα έξω από τα σύνορά τους. Δεν υπάρχει κανείς απολύτως λόγος να τα δεχθούμε ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο από ό,τι η χώρα μας δέχεται ήδη τους «Γκρίζους Λύκους» και η Τουρκία τη δική μας «Χρυσή Αυγή». Για να γελάσουμε και λίγο, αρχαιολόγοι της γείτονος ανακάλυψαν πρόσφατα ότι η Κοινή Ελληνική των ελληνιστικών χρόνων αποτελεί την …αρχαία μακεδονική γλώσσα: αρκετές φορές σκέφτομαι ότι ισχύει το «μωραίνει Κύριος» και ότι κάθε εθνικισμός κάνει πρώτα ζημιά στη δική του χώρα ….

Αναρωτιέμαι όμως για ποιο λόγο όλα αυτά στην ΠΓΔΜ αποτελούν φαινόμενα των τελευταίων κυρίως χρόνων. Για αρκετά χρόνια τα συλλαλητήρια, οι μετονομασίες, τα αγάλματα, τα μποϋκοτάζ και ό,τι άλλο, ήταν δυστυχώς προνόμιο της δικής μας πλευράς. Ακόμη και σήμερα, η λέξη «Σκοπιανοί» ακούγεται σχεδόν ως βρισιά. Θυμάμαι ότι το 1994, όταν ο Α. Παπανδρέου ξεκινούσε τις συνομιλίες που θα κατέληγαν στη γνωστή Ενδιάμεση Συμφωνία, είχε οργανωθεί και ένας ημιεπίσημος διάλογος σε επίπεδο ενεργών πολιτών υπό την αιγίδα του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών. Για λόγους ασφαλείας οι συναντήσεις του διαλόγου γίνονταν στην Αθήνα και όχι στη Θεσσαλονίκη, το πούλμαν από τα Σκόπια έπρεπε να έχει πινακίδες άλλης πόλης για να μην «προκαλεί», και τα βράδια διανυκτέρευε στο …γκαράζ των ΜΑΤ στην Καισαριανή γιατί σε όλη την Αθήνα δεν υπήρχε άλλο μέρος επαρκώς ασφαλές.

Τα χρόνια πέρασαν, οι ευκαιρίες για αξιοπρεπή συμβιβασμό χάνονταν η μια μετά την άλλη και τελικά το 1999, όταν οι δύο κυβερνήσεις έφτασαν μια ανάσα από το «Άνω Μακεδονία», ήρθαν οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ, η εξέγερση των Αλβανών και οι Συμφωνίες της Οχρίδας. Οι συνομιλίες για το όνομα πάγωσαν, η σλαβομακεδονική πλειοψηφία ένιωσε ταπεινωμένη από τις παραχωρήσεις στους Αλβανούς, και οι εθνικιστές ανέβηκαν στην εξουσία. Αφού δε μπορούσαν να φανούν σκληροί με τις κατακτήσεις των Αλβανών, φάνηκαν τουλάχιστον ανυποχώρητοι για το όνομα. Η Ελλάδα προσφερόταν λοιπόν ως «εύκολος εχθρός», ιδίως μετά το Βουκουρέστι. Στο μεταξύ ο Γκρουέφσκι μας χρησιμοποιεί ως ασφαλή τρόπο για να επανεκλέγεται επ’ άπειρον, και οι άνθρωποι που ζητούν καλές σχέσεις με την Ελλάδα ολοένα και περιθωριοποιούνται.

Σε συνθήκες όμως οικολογικής κρίσης, κάθε κοινωνία έχει κοινά συμφέροντα με τους άμεσους γείτονές της. Όσοι παραβλέπουν τα ανοικτά διασυνοριακά θέματα του Αξιού και της Δοϊράνης, αυτοί που εξαφανίζουν την Κορώνεια και που δηλητηριάζουν την Κοζάνη και την Πτολεμαΐδα δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν υπερασπιστές της Ελλάδας και της Μακεδονίας.

Να μείνουμε και σε ένα σενάριο που δεν είναι καθόλου υποθετικό; Αύριο-μεθαύριο το πυρηνικό λόμπυ θα κτυπήσει την πόρτα της γειτονικής χώρας για να κτίσει ένα πυρηνικό εργοστάσιο –ήδη το έχουν προτείνει από τη δεκαετία του ‘90. Αυτοί που θα αντιδράσουν εκεί, θα έχουν σίγουρα την αλληλεγγύη μας. Όμως τι βαρύτητα θα έχει μια αλληλεγγύη από πολίτες «εχθρικής» χώρας; Αν όμως μια τέτοια μάχη χαθεί, θα έχουμε ανά πάσα στιγμή ένα δυνητικό Τσερνομπίλ μια ανάσα από τη Θεσσαλονίκη.

Γι’ αυτό και οι Οικολόγοι Πράσινοι πιστεύουμε ότι, σε καιρούς οικολογικής κρίσης, όποιες και να είναι οι σχέσεις των κυβερνήσεων, οι άμεσοι γείτονες αποτελούν αναγκαστικούς συνεργάτες και οι γέφυρες μεταξύ γειτονικών κοινωνιών είναι ανεπίτρεπτο να κόβονται. Και αυτό το κάνουμε πράξη, με τις δύο βαλκανικές συνδιασκέψεις που οργανώσαμε στη Θεσσαλονίκη αλλά και την πλήρη καταγραφή των πηγών ρύπανσης του Αξιού στο έδαφος της ΠΓΔΜ, με τη συνεργασία των οικολόγων της γειτονικής χώρας.

Είναι φανερό, λοιπόν, ότι η διαφορά για το όνομα της Μακεδονίας, δεν αποτελεί για τους Οικολόγους Πράσινους το μόνο ζήτημα. Η θέση τους παραπέμπει στην πολυεθνική ιστορία αιώνων της ευρύτερης Μακεδονίας, αναγνωρίζοντας ότι καμιά από τις εθνότητες του χώρου αυτού δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο Μακεδόνες από τις υπόλοιπες. Η διαμόρφωση των όρων παράλληλης χρήσης του ίδιου ονόματος, αποτελεί για μας θέμα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και καλής γειτονίας, θέση που παραπέμπει σε μια κοινά αποδεκτή σύνθετη ονομασία, όπως άλλωστε και η προσωρινή «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Υπάρχουν, δηλαδή, μια σειρά κοινά συμφέροντα, που δεν πρέπει να επισκιάζονται:

-Η μετάβαση σε μορφές βιώσιμης οικονομίας, που να διασφαλίζουν την ευημερία χωρίς να υποθηκεύουν το περιβάλλον και το μέλλον μας.

-Η επείγουσα προστασία των κοινών οικοσυστημάτων και υδάτινων πόρων, όπως ο Αξιός, οι Πρέσπες και η Δοϊράνη.

-Η αποτροπή της εγκατάστασης απειλών όπως πυρηνικά εργοστάσια ή καλλιέργειες μεταλλαγμένων δίπλα ακριβώς στα σύνορά μας.

-Η διατήρηση της ειρήνης στην περιοχή, όχι μόνο από διακρατικές συρράξεις, αλλά και από εθνοτικές συγκρούσεις που θα δημιουργούσαν επικίνδυνες πολεμικές ζώνες σε απόσταση αναπνοής από τη Θεσσαλονίκη.

-Η προοπτική ένταξης των γειτόνων στην Ε.Ε., όπου το κλίμα οδηγεί αναγκαστικά στο συμβιβασμό, στην εγκατάλειψη της εθνικιστικής ρητορείας και των όποιων εδαφικών διεκδικήσεων, όπως έγινε πρόσφατα με την Ουγγαρία.

Τέλος, επειδή κάποιοι διαστρέφουν εσκεμμένα τις θέσεις μας, να σημειωθεί ότι στις 12 Μαρτίου 2009 υπερψηφίστηκε στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου η Έκθεση Προόδου για τις σχέσεις ΕΕ-ΠΓΔΜ, με θέσεις που θεωρήθηκαν αρνητικές για την επίσημη ελληνική πολιτική. Η έκθεση υπερψηφίστηκε από όλες σχεδόν τις πολιτικές ομάδες, εκτός από τους Πράσινους που κράτησαν ουδέτερη στάση: (συνολικά 478 υπέρ, 92 κατά, 42 αποχές). Το ΠΑΣΟΚ επέκρινε την κυβέρνηση ότι δεν απέτρεψε την εξέλιξη αυτή, οι ευρωβουλευτές της ΝΔ αντέτειναν ότι οι σοσιαλιστές καταψήφισαν συντριπτικά τις ελληνικές θέσεις, κάτι που έκανε ακόμη και η ομάδα των «Ανεξάρτητων Δημοκρατών» όπου ανήκει και το… ΛΑΟΣ.

Μιχάλης Τρεμόπουλος