Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Ηθική Τράπεζα

 

Μοιάζει με μια εκ γενετής αντίφαση τράπεζα και ηθική;; νερό και λάδι.

και όμως αν μια τράπεζα

Δανείζει με κριτήρια:

  • Το Κοινό όφελος (δανειολήπτη και Δανειοδότη)
  • Την κοινωνική χρησιμότητα (τράπεζας και κοινωνικού συνόλου)
  • όπως για παράδειγμα την μείωση της ανεργίας
  • την διατήρηση του περιβάλλοντος και της ζωής
  • εκτός και πέρα από αυτή που σχετίζεται με  την ανθρώπινη ζωή και τις παρούσες γενιές.
  • Με ελάχιστα περιθώρια κέρδους για την Τράπεζα
  • τόσα όσα για να επιβιώσει αξιοπρεπώς
  • και να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας
  • χωρίς να υποθηκεύει περιουσίες
  • και ανθρώπινες ζωές
  • με δικιά της φροντίδα για να πάει καλά η επένδυση, πρώτα για τον δανειολήπτη
  • και μετά για την τράπεζα
  • Παρέχοντας συμβούλους και ειδικούς για την επένδυση
  • που τους πληρώνει και τους ελέγχει η Τράπεζα ….

 

Ε τότε το περιμένουμε πως και πως να υπάρξει

  • και να λειτουργήσει μια τέτοια τράπεζα

αλλά μπορεί ο καπιταλισμός να ξεπεράσει τον εαυτό του;;;

http://www.bancaetica.it/

 

 

 

Ξύπνα Ευρώπη!!

http://www.metaixmio.gr/products/2201–.aspx

O Marξισμός ως αστική κοινωνιολογία

greek greens elections 2015

ewsletter-29_07-11_09-prasinoi_1

Η φωνή του Δάσους

10            Βήματα για την

κοινωνική, παραγωγική, οικολογική, δημοκρατική Ανασυγκρότηση της Ελλάδας

Διακήρυξη Πολιτών


 

Η οικονομική κρίση στην χώρα μας, εκτός από το σκληρό διεθνές περιβάλλον και την παγκόσμια κρίση, τις ατελείς δομές εσωτερικής οργάνωσης (μη παραγωγικά πρότυπα  μεταπρατικού κυρίως χαρακτήρα), όπως και την σταδιακή υπερχρέωση εν αγνοία του μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, αλλά και με συνενοχή τμήματος συγκεκριμένων οικονομικών τάξεων και επαγγελματικών ομάδων, διευρύνθηκε και βάθυνε λόγω του θεσμικού ελλείμματος και της ανορθολογικής οργάνωσης της δημόσιας διοίκησης, του πολιτικού συστήματος αλλά και της λειτουργίας της κοινωνίας γενικότερα.

Η χρεοκοπία, η κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας στο φόντο της διεθνούς οικονομικής κρίσης δεν είναι το μοναδικό αποτέλεσμα αυτής. Τα αίτια κυρίως είναι ενδογενή και συνδέονται με το μοντέλο πολιτικής και οικονομικής διακυβέρνησης της χώρας από τη μεταπολίτευση και μετά.

Η οικονομική κρίση, εκδηλώθηκε ως δημοσιονομική κρίση (κρίση χρέους και ελλειμμάτων) και εξελίχθηκε σε κρίση δανεισμού.

Ουσιαστικά όμως είναι κρίση ανταγωνιστικότητας, όπως εντοπίζεται διαχρονικά, στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, στην αποσάθρωση της παραγωγικής βάσης και την εξασθένηση της δυναμικής της Ελληνικής οικονομίας.

Η οικονομική κρίση επομένως είναι πρωτίστως κρίση του πολιτικού συστήματος ως νοοτροπία διοίκησης, ως συμπεριφορά, ως θεσμική λειτουργία και εντέλει είναι ταυτόχρονα κρίση πολιτισμική, που απλώθηκε παντού και εισχώρησε σε όλους τους αρμούς της κοινωνίας.

Είναι όμως και ηθική κρίση που την δημιούργησε το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο και δεν μπορεί να διορθωθεί, αλλά μόνο να απορριφθεί συνολικά από την ίδια την κοινωνία, γιατί κάθε προσπάθεια οικονομικής και κοινωνικής αναδιοργάνωσης προσκρούει  στην πολύμορφη σήψη που το ίδιο δημιούργησε.

Ο πιο επείγων στόχος που θέτουμε για την οργάνωση αυτή, είναι η Συνταγματική κατοχύρωση των 4 βασικών κοινωνικών αγαθών –

  • Ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης (στέγη, τροφή, θέρμανση, πόσιμο νερό),
  • Υγεία,
  • Παιδεία,
  • Περιβάλλον

Η κοινωνία πρέπει εξασφαλίζει σε όλους την παροχή των 4 βασικών αγαθών που είναι απαραίτητα για την ζωή του πολίτη, με μοναδικό γνώμονα τη συμμετοχή του στην οικονομική ζωή της χώρας.

  1. Κοινωνία απέναντι στο Κράτος

Η Οικολογική/Πράσινη Αριστερά είχε και έχει  να αντιτάξει απέναντι σε νέο-φιλελεύθερα και σοσιαλδημοκρατικά αναποτελεσματικά και παρωχημένα μοντέλα, το δικό της όραμα για την Κοινωνία και την Συγκρότησή της.

Η λογική της έννοιας του Κράτους ως συγκροτημένος θεσμός που διασφαλίζει την δημοκρατική και οικονομική διαβίωση των πολιτών, είναι εκ των πραγμάτων παρωχημένη και δεν μπορεί να καλύψει τα διαρκώς απειλούμενα δικαιώματα των πολιτών, αλλά και να ορίσει τις δυναμικές σχέσεις με τα υπόλοιπα κράτη παγκοσμίως. Το σύγχρονο χρηματοπιστωτικό σύστημα εκμεταλλευόμενο  τις δομές του «Κράτους» το υποβαθμίζει σε «πληθυσμό οικονομικού ενδιαφέροντος» και επιβάλλει αντί-κοινωνικούς όρους.

Αντίθετα η Κοινωνία ως ευρύτερη έννοια αλλά και ως υποκείμενο, αποτελεί υπερ-σύνολο και γι αυτό θα έπρεπε να βρίσκεται στο κέντρο κάθε απόφασης του κράτους, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Άρα χρειάζεται να ξαναδούμε τους θεσμούς της δημοκρατίας μέσα από ένα νέο πρίσμα.

Ο πρώτιστος στόχος της σύγχρονης Οικολογικής/ Πράσινης Αριστεράς είναι η άμεση καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης της Κοινωνίας με εργαλείο τις δομές ενός σύγχρονου και αντιγραφειοκρατικού Συγκροτημένου Κοινωνικού Κράτους, που εξασφαλίζει τους όρους προς όφελος των πολιτών και της κοινωνικής δικαιοσύνης, εξυπηρετεί τις ανθρώπινες ανάγκες και διασφαλίζει την προστασία του περιβάλλοντος και του κλίματος.

Η παραγόμενη αξία  – οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική, οικολογική – πρέπει να διανέμεται ισότιμα στις σημερινές και επόμενες γενιές αλλά και να διασφαλίζει την μακροχρόνια βιωσιμότητα της υλικής βάσης ύπαρξης της ζωής.

  1. Αγαθά απέναντι στην Πρόνοια

Οι «Κρατικές ανάγκες» καθώς επίσης και το «Κράτος Πρόνοιας» αποτέλεσαν την βάση της αστικής επιχειρηματολογίας μέσω της οποίας υιοθετήθηκαν οι κρατικοί μηχανισμοί από κόμματα και ομάδες με στόχο αρχικά την διαιώνισή τους και εν τέλει τον άμεσο ή έμμεσο πλουτισμό τους.

Η «Πρόνοια», ακόμα και ως έννοια, ουσιαστικά αποδέχεται τις ανισότητες και προσπαθεί να τις αμβλύνει, κάτι που δεν επέτυχε έως σήμερα. Πολλές πολιτικές σήμερα έχουν τον χαρακτήρα της ανακούφισης από την φτώχεια αλλά δεν πετυχαίνουν ή δεν προσπαθούν καν να εξαλείψουν την φτώχεια.

Το όφελος της Κοινωνίας ήταν εξαιρετικά μικρό ή όταν προέκυπτε αφορούσε μικρές ιστορικές περιόδους.

Η Οικολογική/Πράσινη Αριστερά οφείλει να δημιουργήσει τις πολιτειακές, θεσμικές δομές και πολιτικές που εξασφαλίζουν την αδιάκοπη παροχή Κοινωνικών Αγαθών προς όλους τους πολίτες, που εξαλείφουν τη φτώχεια, μειώνουν τις ανισότητες και προωθούν μια οικονομία που από την φύση της ενσωματώνει το δημόσιο, οικολογικό και μακροχρόνιο συμφέρον και όφελος.

  1. Παραγωγική και Αλληλέγγυα Οικονομία απέναντι στην Πελατειακή Οικονομία και Πολιτική

Το σημερινό μοντέλο χαρακτηρίζεται από:

  1. Θεμελίωση της Δημόσιας διοίκησης στην εξυπηρέτηση της κομματοκρατίας, της διαφθοράς και της διαπλοκής, με δομές, τεχνολογία και οργάνωση, απαρχαιωμένες. Μια Δημόσια διοίκηση αναποτελεσματική και εχθρική προς τον πολίτη, στήριγμα της φαύλης εξουσίας και των οικονομικά ισχυρών.
  2. Πλήρη και αδιαφανής παράδοση του Δημοσίου τομέα σε προμηθευτές και κατασκευαστές μεγάλων έργων (που ταυτόχρονα είναι και ιδιοκτήτες ΜΜΕ).
  3. Κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους για ίδιον όφελος των κυβερνώντων, καθώς και για εξασφάλιση της διαιώνισης τους στην εξουσία (ρουσφέτια, διαπλοκή, διαφθορά κλπ) .
  4. Φορολογικό σύστημα άνισο, άδικο, αντικοινωνικό, εχθρικό στην εργασία, αδιάφορο ως προς τα οικολογικά προβλήματα και την καινοτομία και πλήρως αναποτελεσματικό.
  5. Απουσία αναπτυξιακών στόχων στις επενδύσεις που περιορίζονταν κυρίως σε έργα κατασκευών.
  6. Αντιπαραγωγική χρήση των πόρων που εισέρρεαν από την Ε.Ε. αλλά και σπατάλη των φυσικών κι ανθρώπινων πόρων

Η πολιτική και το Δημόσιο υποτάχθηκαν στην οικονομική ολιγαρχία, η κοινοβουλευτική Δημοκρατία μετατράπηκε σε ένα είδος κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας –ακόμα και με κληρονομική διαδοχή της βουλευτικής ιδιότητας σε γόνους παλιών πολιτικών. Ένας συνασπισμός συμφερόντων (το πολιτικό σύστημα, η οικονομική ολιγαρχία και οι ισχυρές συντεχνίες)  χρεοκόπησε τη χώρα, ενώ τα μέλη του πλούτισαν σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος και του μέλλοντός της.

 

Η πελατειακή οικονομία έφτασε στα όριά της και συνεπώς στο τέλος της.

Η Παραγωγική Οικονομία, αποτελεί την μοναδική διέξοδος από την δίνη των προβλημάτων της χώρας. Στηρίζεται στην Αλληλεγγύη των Πολιτών, σε νέα μοντέλα επιχειρηματικότητας, στην εισαγωγή της δημοκρατίας στην οικονομία, στην οικολογική καινοτομία και σε καινοτόμες δομές και λειτουργίες του Κράτους.

 

Το σύγχρονο παραγωγικό μοντέλο με σχήματα πολύ-επίπεδης δημοκρατικής διακυβέρνησης στηρίζεται στην αποκέντρωση, στην αυτο-οργάνωση και στον αποτελεσματικό συντονισμό της κεντρικής διοίκησης και των αποκεντρωμένων δομών λήψης αποφάσεων, στην συμφιλίωση οικονομίας – κοινωνίας και οικολογίας και στην υιοθέτηση βιώσιμων καταναλωτικών μοντέλων και παραγωγικών διαδικασιών.  Στο πλαίσιο αυτό ο πολίτης έχει ενεργό ρόλο τόσο σε επίπεδο γνωμοδότησης όσο και σε επίπεδο σχεδιασμού και λήψης αποφάσεων, μέσα από αυτο-διαχειριζόμενα Κέντρα Εφαρμογής Οικονομικών Πολιτικών για την υλοποίηση των οποίων απαιτείται επανασχεδιασμός της χρησιμοποίησης των διαθέσιμων πόρων, με γνώμονα την αποτελεσματικότητα και το παραγωγικό-κοινωνικό-περιβαλλοντικό-κλιματικό αποτύπωμα. Το εξωτερικό κόστος στο περιβάλλον, στο κλίμα, στην υγεία, στους φυσικούς πόρους, στο τοπίο, στο κλίμα ενσωματώνονται στο συνολικό κόστος της οικονομίας και της παραγωγής και αλλάζουν πλήρως τις προτεραιότητες. Η παραγωγή επικίνδυνων προϊόντων με ρυπογόνες διαδικασίες δεν είναι «σύμφερουσα», αντιθέτως η υπεύθυνη – κοινωνικά και περιβαλλοντικά – επιχειρηματικότητα (ιδιωτική, κρατική ή κοινωνική) είναι πλέον η μόνη εναλλακτική λύση.

Μια  νέα ισορροπία μεταξύ πολιτικής, κοινωνίας, πραγματικής παραγωγικής διαδικασίας, περιβάλλοντος, επιχειρηματικότητας και νέου τρόπου διακυβέρνησης, μπορεί να επιτευχθεί μέσα από τον βαθύ κοινωνικό μετασχηματισμό.

 

  1. Λειτουργία των Θεσμών απέναντι στην απαξίωση της Δημοκρατίας

Παρά τα προβλήματα και τις αδυναμίες της, η Δημοκρατία παραμένει το καλύτερο πολίτευμα. Είναι, όμως, φανερό ότι χρειάζεται να διεκδικήσουμε την εξέλιξη της Δημοκρατίας και την συνειδητή αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Τα χρόνια της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας, δεν είχαμε υπερβολική Δημοκρατία, όπως συχνά υπονοούν κάποιοι ανοίγοντας το δρόμο σε αντιδημοκρατικές, αυταρχικές ακόμα και νεοναζιστικές αντιλήψεις. Αυτό που οδήγησε στην σημερινή κρίση και χρεοκοπία είναι η υποχώρηση και απαξίωση της Δημοκρατίας αφενός προς όφελος της ανεξέλεγκτης αγοράς και της οικονομίας «καζίνο» (παγκόσμιες εξελίξεις) αλλά και του πελατειακού  συστήματος και του καταναλωτισμού (εσωτερικές εξελίξεις).

Αποτιμώντας τα χρόνια της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας, είναι περισσότερο παρά ποτέ αναγκαία η ανανέωσή της, μέσα από μια βαθιά αλλαγή κουλτούρας, προώθησης θεσμικών ρυθμίσεων αλλά και εν τέλει λειτουργίας των υπαρχόντων Θεσμών που θα οδηγήσουν σε εμπλουτισμό της αντιπροσωπευτικής-κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας με πραγματικούς (και όχι προσχηματικούς) θεσμούς άμεσης δημοκρατίας.

Η ενίσχυση του ρόλου  του Ευρωκοινοβουλίου σε βάρος της διακυβερνητικής συνεργασίας κι εκλογή όχι μόνο του προέδρου της Κομισιόν αλλά και ορισμένων από τους Ευρωπαίους Επιτρόπους, παράλληλα όμως με την ενίσχυση της τοπικής-περιφερειακής αυτοδιοίκησης καθώς και της συστηματικής συνεργασίας μεταξύ Ευρωκοινοβουλίου-Εθνικών κοινοβουλίων αλλά και Ελληνικής Βουλής-Περιφερειακών Συμβουλίων-Κοινωνίας των Πολιτών, είναι αναγκαία.

 

  1. Εμβάθυνση και ενοποίηση της Ευρώπης απέναντι στην Ευρωπαϊκή διεύρυνση με όρους αγορών

 

H Αγαπάμε τις πολλαπλές ταυτότητες και καταγωγές μας κι επιδιώκουμε να συνθέσουμε νέα που συμπεριλαμβάνει τα καλύτερα στοιχεία από όλες αυτές: του τόπου μας, της χώρας, της Ευρώπης, του πλανήτη, των πανανθρώπινων αξιών, της δικαιοσύνης, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας, της οικολογικής υπευθυνότητας. Γι’ αυτό επιδιώκουμε μέσα από την Θέλουμε μια Ευρώπη πρέπει να προασπίζει το δημόσιο συμφέρον, το κοινωνικό μοντέλο, την Δημοκρατία, το περιβάλλον, το κλίμα και τους πολίτες της, όχι να είναι υποχείριο ανεύθυνων τραπεζιτών κι επιθετικών funds. Αυτή η Ευρώπη όμως απαιτεί την συμμετοχή μας, τις προτάσεις μας, την υπεράσπιση των Ευρωπαϊκών αξιών από τους ίδιους τους πολίτες. Χρειάζεται να είμαστε εμπόδιο σε εθνικιστές, νεοναζί και ρατσιστές που θέλουν να γκρεμίσουν το κοινό μας σπίτι αλλά και σε όσους θέλουν να το μετατρέψουν σε μια στυγνή οικονομική επιχείρηση για λίγους.

Η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ουσιαστική. Αντιμετωπίζοντας τα διαρθρωτικά προβλήματα που έχουμε ως χώρα, αναλαμβάνοντας την ευθύνη που μας αντιστοιχεί, αλλά και διατυπώνοντας προτάσεις για το πώς βλέπουμε ως χώρα και τη δική μας συμβολή στην πολιτική, οικονομική, κοινωνική, οικολογική ενοποίηση της Ευρώπης, εμβαθύνουμε στην ιδέα της, αποτρέποντας την ανεξέλεγκτη, χωρίς πολιτικούς όρους «διεύρυνσή» της.

Αγωνιζόμαστε για να περάσουμε από την πολιτική οριζόντιας και άδικης λιτότητας σε μια πολιτική οικονομικής, κοινωνικής και οικολογικής βιωσιμότητας που θα αντιμετωπίσει τα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας αλλά και τα γενικότερα διαρθρωτικά προβλήματα. Η εποχή των μονόδρομων των ισοπεδωτικών περιοριστικών πολιτικών αλλά και των ψευδαισθήσεων και των συνθημάτων που θα καταργούσαν την λιτότητα με έναν νόμο δεν μας έβγαλαν πουθενά. Χρειάζεται τώρα να ανοίξει ο δρόμος για ένα διαφορετικό σχέδιο που θα διαμορφωθεί μέσα από κοινωνικό και πολιτικό διάλογο και θα βασίζεται σε μια ολοκληρωμένη και ισορροπημένη εναλλακτική στρατηγική βαθιών αλλαγών που θα έχουν την υποστήριξη και την συμμετοχή της κοινωνίας.

 

Χωρίς να ξεχνάμε τον ενδογενή χαρακτήρα της κρίσης στην Ελλάδα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και την κρίση στο ευρύτερο Ευρωπαϊκό πλαίσιο που εκδηλώθηκε με διαφορετικά χαρακτηριστικά, σχεδόν ταυτόχρονα και σε άλλες χώρες της Ε.Ε (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία).

Βασικό χαρακτηριστικό των χωρών αυτών, παρά την διαφορετικότητα τους, ήταν κυρίως το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας τους έναντι των πιο προηγμένων χωρών της Ε.Ε.

Το κρίσιμο όμως σημείο που κατέστησε τις χώρες αυτές εύκολο στόχο του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, ήταν το γεγονός ότι η δημιουργία ενός κοινού νομίσματος σε μια Ένωση κρατών, εάν δεν συνοδεύεται από κοινούς μηχανισμούς παρέμβασης και εποπτείας, από ενιαίο προϋπολογισμό σε Ευρωπαϊκό επίπεδο και από τη δυνατότητα παρεμβάσεων στις πιο αδύναμες περιφέρειες, εν ολίγοις από προχωρημένη πολιτική ενοποίηση, έχει εγγενείς τάσεις ανισορροπίας  που οδηγεί σε φαινόμενα διάλυσης. Επιπλέον οι ασκούμενες πολιτικές, ο ηγεμονισμός και  ο εθνικο-λαϊκισμός τείνουν να αλλάξουν τον αρχικό χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης πρέπει να αλλάξει συνειδητά ώστε να μην δημιουργεί χώρες πλεονασματικές και χώρες ελλειμματικές, αλλά να διασφαλίζει την δίκαιη αναδιανομή και την κοινωνική συνοχή και σύγκλιση αλλά και την οικολογική βιωσιμότητα. Ο νομισματικός πυλώνας πρέπει να συνδυαστεί με τον οικονομικό αλλά και τον κοινωνικό και οικολογικό πυλώνα.

Το εργασιακό Ευρωπαϊκό κεκτημένο (που με πολλούς αγώνες θεμελιώθηκε κυρίως την τριακονταετία 1955-85) βρίσκεται σε συνεχή υποχώρηση με στόχο των αγορών την πλήρη του αποδιοργάνωση, στο πλαίσιο αλλαγών που συντελούνται παγκοσμίως.

Το Ευρωπαϊκό δημοκρατικό κεκτημένο (το δικαίωμα δηλαδή των μελών χωρών να αυτο-προσδιορίζονται πολιτικά με ελεύθερες κοινοβουλευτικές διαδικασίες στο πλαίσιο μιας κοινής ευρωπαϊκής αλλά δημοκρατικής πορείας ) βρίσκεται σε κρίση. Οι πολίτες είναι ελεύθεροι να επιλέγουν τις κυβερνήσεις τους, αρκεί αυτές να μην παρεκκλίνουν από τις επιταγές που προσδιορίζονται κάθε φορά από τις αγορές.

Η απάντηση σε αυτή τη λογική είναι ένας νέος τύπος δράσης απέναντι σε μία πολιτική και οικονομική δικτατορία η οποία στην Ευρώπη εκφράζεται από τους οπαδούς της διεύρυνσης με όρους αγορών και της άδικης λιτότητας που οδηγεί τους λαούς στην οικονομική εξαθλίωση. Δράση συνειδητής διεκδίκησης της εμβάθυνσης, του εκδημοκρατισμού, και της ενοποίησης που θα οδηγήσουν σε ένα ευρωπαϊκό σύνταγμα – μέσα από μια συντακτική συνέλευση με συμμετοχή του ευρωκοινοβουλίου, των εθνικών κοινοβουλίων, εκπροσώπων της αυτοδιοίκησης και κοινωνικών φορέων – που θα κατοχυρώνει τα ατομικά δικαιώματα, την οικολογική βιωσιμότητα και τα κοινωνικά αγαθά με στόχο τη δημιουργία μίας Ευρωπαϊκής κυβέρνησης η οποία θα καταστήσει εφικτό το όραμα της μείωσης των ανισοτήτων Βορρά-Νότου και θα δημιουργήσει επιτέλους την πραγματική Ένωση με γνώμονα των άνθρωπο, την κοινωνία, την δημοκρατία και το περιβάλλον.

  1. Κοινωνικά Αγαθά απέναντι στο Δημόσιο/Ιδιωτικό

Βάση ενός ρεαλιστικού προγράμματος για την δόμηση και συγκρότηση του Κοινωνικού Κράτους είναι ένα δίκαιο Φορολογικό σύστημα.

Αρχές για την εφαρμογή κάθε δίκαιου φορολογικού συστήματος είναι:

  • η ανταποδοτικότητα,
  • η αναλογικότητα,
  • η καθολικότητα,
  • η απλότητα και η φιλικότητά του προς τον πολίτη,
  • η αξιοποίηση του ως εργαλείο για την επίτευξη παραγωγικών καθώς και κοινωνικών και οικολογικών στόχων (ενίσχυση της υπεύθυνης επιχειρηματικότητας, οικολογικής μεταρρύθμισης, της καινοτομίας, της εργασίας καθώς και μείωση της φτώχειας, του αποκλεισμού, της σπατάλης ενέργειας και πόρων)

δηλαδή, το ποσοστό που επιστρέφει στους πολίτες, υπό μορφή κοινωνικών παροχών και η δημιουργία λειτουργικού περιβάλλοντος καθημερινότητας και διαβίωσης, με προεξέχοντα τα συστήματα Παιδείας, Υγείας, Κοινωνικής Πρόνοιας, Εργασίας και Περιβάλλοντος, με αποτελεσματικότητα, φιλικότητα και αλληλεγγύη προς όλους ανεξαιρέτως τους διαβιούντες στη χώρα.

Η φορολογία πρέπει να μετακινηθεί από την εργασία και την υπεύθυνη παραγωγικότητα προς την σπατάλη ενέργειας, φυσικών πόρων και ανεύθυνων τρόπων ζωής, παραγωγής και κατανάλωσης αλλά και σε συστήματα που λαμβάνουν υπόψη την συνολική περιουσία και την απόδοση υπεραξιών.

Η διεκδίκηση για νέο θεσμικό πλαίσιο εποπτείας και ελέγχου του τραπεζικού και χρηματοοικονομικού συστήματος, στην βάση του κοινωνικού ελέγχου, για την προστασία του οικονομικού συστήματος και του πολίτη, αποτελεί σημαντικό στόχο συγκρότησης.

Σε μια εποχή αυξανόμενων προσφυγικών και μεταναστευτικών, το φορολογικό σύστημα πρέπει να δίνει ευκαιρίες κοινωνικής ένταξης των προσφύγων και μεταναστών, ώστε να λειτουργούν ως προωθητική δύναμη  στην οικονομία, στο ασφαλιστικό σύστημα και στην εργασία.

 

  1. Παραγωγικό –οικολογικό αποτύπωμα απέναντι στην Παραγωγικότητα και την ανευθυνότητα

Η Παραγωγική Συγκρότηση της χώρας πρέπει να βασίζεται σε ένα νέο μοντέλο που στηρίζεται στην Κοινωνική Οικονομία και σε καινοτόμες-υπεύθυνες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με νέες μορφές και πρότυπα οργάνωσης, σε αντιδιαστολή με τον καταναλωτισμό και την εμπορευματοποίηση των πάντων, για μια βιώσιμη και οικολογική ανάπτυξη. Στόχος μας είναι η απεξάρτηση της οικονομικής πορείας και της ευημερίας από τη αυξανόμενη κατανάλωση (και μάλιστα μη ανανεώσιμης) ενέργειας και φυσικών πόρων,  η στροφή σε μια κυκλική/πράσινη οικονομία παράλληλα με την υιοθέτηση βιώσιμων μοντέλων ευημερίας και καλής ποιότητας ζωής που δεν βασίζονται πλέον στην απεριόριστη κατανάλωση.

Παράλληλα πρέπει να υποστηριχθούν νέες τεχνολογίες στον τομέα της πληροφορικής, των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, της εξοικονόμησης ενέργειας και φυσικών πόρων, και γενικότερα στην καινοτομική και δημιουργική επιχειρηματικότητα των νέων, δίνοντας έμφαση στη θέσπιση κινήτρων ανάπτυξης πολύ-συμμετοχικών μορφών οικονομικής οργάνωσης διαμορφώνοντας μια νέα κουλτούρα επιχειρηματικότητας, που δυστυχώς σήμερα απουσιάζει.

Η σύγχρονη Οικολογική/Πράσινη Αριστερά στηρίζει την ισορροπία μεταξύ των Δημόσιου και Ιδιωτικού, επιδιώκει και προωθεί συνεχώς μια νέα πολιτική που επιβλέπει, επιμελείται, οργανώνει, σχεδιάζει και εν τέλει αξιοποιεί τις επενδύσεις εκείνες που προσφέρουν Οικονομική, Κοινωνική και Περιβαλλοντολογική αξία.

Οι επενδύσεις με αυτό το παραγωγικό- κοινωνικό και οικολογικό αποτύπωμα είναι αναγκαίες, επιθυμητές και ουσιαστικές και εντάσσονται σε ένα 10ετη σχεδιασμό ανα-Συγκρότησης της χώρας. Η παραγωγικότητα με όρους οικολογικούς-κοινωνικούς-τεχνολογικούς είναι επιθυμητή, εφόσον στοχεύει να έχει καλύτερα αποτελέσματα για την οικονομία, την κοινωνία και το περιβάλλον.  Αντιθέτως, μια παραγωγικότητα που περιορίζεται μόνο στην μεγέθυνση οικονομικών δεικτών ανεξαρτήτως επιπτώσεων, είναι έννοια και πράξη ατελής και δεν προδικάζει αποτελεσματικότητα και επιστροφή κοινωνικού μερίσματος, τουναντίον εξυπηρετεί την επιβολή αντί-εργασιακών μέτρων και συνεπώς ύφεση, ενώ συχνά μεταφέρει αυξημένο χρέος στο περιβάλλον και στις επόμενες γενιές, επειδή τείνει να αγνοήσει άλλες διαστάσεις της παραγωγής.

  1. Σχέδιο Παραγωγικής Συγκρότησης Green New Deal απέναντι στην «Μεταρρυθμιστική» Απορρύθμιση

Ζητούμενο σήμερα είναι η διαμόρφωση ενός 10ετούς Εθνικού Σχεδίου Παραγωγικής  Συγκρότησης της χώρας με κυρίαρχα χαρακτηριστικά τη βιωσιμότητα, την αποκέντρωση, την κοινωνική αλληλεγγύη, την συνεργατική οικονομία, την λελογισμένη χρήση των φυσικών πόρων, την απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, την προστασία του κλίματος και του περιβάλλοντος, δηλαδή ένα Πράσινο Κοινωνικό Συμβόλαιο, ένα Green New Deal.

Κύριο ζητούμενο σήμερα είναι η μεγέθυνση της παραγωγικής βάσης σε επιλεγμένους τομείς της Ελληνικής οικονομίας με στόχο την επάρκεια στον αγροτο-διατροφικό τομέα, στην ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές (και την σταδιακή απεξάρτηση από ορυκτά καύσιμα), την δημιουργία προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας στον δευτερογενή τομέα, την ενίσχυση της ποιότητας ζωής, κοινωνικών – πράσινων υποδομών και της δημόσια υγείας καθώς και την ανάπτυξη ενός νέου βιώσιμου Τουριστικού μοντέλου που αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες της εγχώριας παραγωγικής βάσης, ενώ στηρίζει την ενεργειακή μετάβαση και την οικολογική μεταστροφή.

Η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει την δημιουργία γόνιμου εδάφους και πολιτικών που να ισορροπεί και να προάγει της μεγάλης έκτασης επενδύσεις που είναι αναγκαίες για το κοινωνικό σύνολο και την οικολογική μεταστροφή (σιδηρόδρομος – συνδυασμένες μεταφορές, έξυπνα δίκτυα, τηλεϊατρική, ευρυ-ζωνικά δίκτυα) μέσα από υπεύθυνα σχήματα αλλά και να συμβάλλει στις μικρής-μεσαίας τάξης επενδύσεις από μικρομεσαίες επιχειρήσεις και μορφές κοινωνικών-συνεργατικών επιχειρήσεων, ιδιαίτερα σε νέους πιο πράσινους και κοινωνικά σημαντικούς τομείς δραστηριότητας. Χρειάζεται ένα σαφές πλαίσιο ώστε η επιχειρηματικότητα ανεξαρτήτως της μορφής της (κρατική, ιδιωτική, κοινωνική) να λειτουργεί υπέρ της κοινωνίας και του περιβάλλοντος.

Από την μονοσήμαντη περιβαλλοντική οικολογία της διαμαρτυρίας και του απολιτικού ακτιβισμού (με συμπαθητικό, συχνά, χαρακτήρα και στη βάση κοινωνικών και προσωπικών ευαισθησιών ), περνάμε πλέον στην ρεαλιστική οικολογία της πολιτικής και της βιώσιμης ανάπτυξης, που έχει παράλληλα όραμα και στρατηγικό σχέδιο για τον κόσμο στον οποίο θέλουμε να ζήσουμε. Οι «περιβαλλοντολογικές πράσινες πολιτικές» μπορούν να παρέχουν ισοδύναμους  τρόπους παραγωγής και κατανάλωσης, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, δηλαδή με τριπλό μέρισμα: οικονομικό, κοινωνικό και οικολογικό.

Οι μειωμένης κοινωνικής-οικολογικής απόδοσης και πελατειακά ελεγχόμενες επενδύσεις, δημιουργούν ουσιαστική απορρύθμιση της οικονομίας και συμβάλλουν στην αύξηση της ανεργίας, την κατασπατάληση των  φυσικών και ανθρώπινων πόρων προς όφελος ολίγων και υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας. Αυτό το μοντέλο το απορρίπτουμε και δεν θα στηρίξουμε την επιστροφή σε αυτό στο όνομα της κρίσης της χώρας, γιατί είναι αυτό που συνέβαλε ουσιαστικά στην πολύπλευρη κρίση και στην χρεοκοπία της Ελλάδας.

 

  1. Συγκρότηση του Δημόσιου Τομέα απέναντι στον ανεπαρκή και πελατειακό Δημόσιο Τομέα

 

Ο Δημόσιος τομέας στην χώρα μας είναι βασισμένος στην λογική, κοινωνικό πρόβλημα-δημιουργία κρατικών εταιριών. Είναι απότοκο της δεκαετίας 1980 και συνεχίζει να εξυπηρετεί πελατειακά και κομματικά συμφέροντα, χωρίς ουσιαστικό σχεδιασμό και προφανέστατα χωρίς όραμα για την κοινωνία.

Αποτελείται από χιλιάδες εταιρίες και δομές μηδενικής κοινωνικής και οικολογικής αποτελεσματικότητας και συντηρείται μόνο για να διανέμει επιχορηγήσεις και να καλύπτει υποτυπωδώς τις κοινωνικές ανάγκες.

Η ανα-Συγκρότησή του, με όραμα την δημοκρατική και ισόνομη πολιτεία, την κοινωνική και οικολογική καινοτομία και μετάβαση, αποτελεί θεμέλιο λίθο για την οργάνωση της κοινωνίας. Η συστηματική και μεθοδική οργάνωσή του, μέσω της τεχνολογίας και νέων κοινωνικών μοντέλων και ιδεών, επιβάλλεται να συρρικνώσει την κρατική-συγκεντρωτική εξουσία στο απολύτως απαραίτητο μέγεθος και κυρίως σε ρόλους ρυθμιστή και ελεγκτή της τήρησης των κανόνων και του πλαισίου προς όφελος του συνόλου και του περιβάλλοντος, και να παραχωρηθούν εξουσίες, δομές και δράσεις του σε κέντρα κοντινότερα στους πολίτες. Η ανανέωση του ρόλου του κράτους περιλαμβάνει τον σχεδιασμό, έλεγχο και οργάνωση των κοινωνικών δομών και όχι την διαχείρισή τους.

Αν και η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα, εντούτοις πρέπει να συμμετάσχει στις ευρωπαϊκές και διεθνείς διεργασίες για την δημιουργία νέων θεσμών που θα θέσουν κανόνες στην οικονομία και το εμπόριο. Δεν παραχωρούμε στην ανεξέλεγκτη αγορά ρόλο ρυθμιστή των κανόνων τόσο στην οικονομία όσο και στην κοινωνία και στις σχέσεις με τη φύση. Δεν μπορεί η οικονομία και οι μεγάλες επιχειρήσεις να υποκαταστήσουν την πολιτική και τους δημοκρατικούς θεσμούς. Είναι ανάγκη, λοιπόν, διεθνείς και ευρωπαϊκοί θεσμοί να θέτουν τους κανόνες στην οικονομία αντί να συμβαίνει το ανάποδο.

.

Η Οικολογική/Πράσινη Ανανεωτική Αριστερά είναι η διαρκώς Ανανεούμενη  

 

Η Οικολογική/Πράσινη Ανανεωτική Αριστερά, αντιλαμβάνεται την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη, που κάποτε εκφράζονταν μέσα από σοσιαλιστικές ιδέες, σαν ένα σύστημα διαρκούς κοινωνικής και οικονομικής εξέλιξης και μετασχηματισμού με τη συμμετοχή της κοινωνίας και με ενίσχυση της δημοκρατίας.

Στη πράξη προωθείται η συνεργατικότητα, η συμμετοχικότητα, η εργασιακή δημοκρατία, ο περιορισμός της υπερεργασίας και του ποσοστού υπεραξίας της εργασίας προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας, με ενίσχυση των καθολικών κοινωνικών παροχών σύμφωνα με τις αντοχές και τα όρια του πλανήτη και των οικοσυστημάτων και με βάση τις δυνατότητες και πραγματικές ανάγκες των πολιτών, ως συνειδητών μελών ενός οργανωμένου κοινωνικού συνόλου με υπερεκτεταμένους δημοκρατικούς θεσμούς και νομοθεσία, δικαιώματα και υποχρεώσεις που θα εφαρμόζονται ισότιμα και ισόνομα από όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες.

Η Ανανεωτική και κοινωνική Αριστερά στον 21ο αιώνα δε μπορεί παρά να είναι ανανεούμενη και να υπερβαίνει τα πολιτικά σχέδια που δοκιμάστηκαν από την Αριστερά τον 20ο αιώνα (σοσιαλιστική, σοσιαλδημοκρατική, κομμουνιστική εκδοχή) και να απαντά με πειστικότητα στα νέα δεδομένα (πληροφορική – ρομποτική – οικολογική, κλιματική πλανητική κρίση). Γι’ αυτό συναντιέται με ρεύματα και πολιτικές όπως το οικολογικό / πράσινο κίνημα αλλά και σύγχρονα νέα κινήματα που θέτουν σε νέα βάση τα παναθρώπινα αιτήματα για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα, αυτονομία μέσα στη συλλογικότητα, δημοκρατία σε όλα τα επίπεδα, οικολογική και κλιματική δικαιοσύνη, ελευθερία και σεβασμός στα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα, κοινωνική ένταξη και άρση του κοινωνικού αποκλεισμού ομάδων και ατόμων.  Δεν μπορεί παρά να είναι Οικολογική/Πράσινη Αριστερά, νεανική ανεξαρτήτως της ηλικίας των συμμετεχόντων, ισότιμη ως προς τους άνδρες και τις γυναίκες, τους νέους και τους μεγαλύτερους στην ηλικία, που δεσμεύεται από το ΟΡΑΜΑ 50/50.

 

Καλούμε τους πολίτες,

 

που συντάσσονται στην ιδέα της ανα-Συγκρότησης της Κοινωνίας, στην βάση των αρχών αυτής της Διακήρυξης, να συν-διαμορφώσουν με την ενεργή τους στάση και πρακτική έναν νέο πολιτικό χώρο που καθοδηγητικό στόχο θα έχει την Κοινωνική Ευημερία για όλες κι όλους.

 

Οι ευαισθητοποιημένοι πολίτες, άνδρες και γυναίκες, που αγωνιούν για την βελτίωση της καθημερινότητάς τους προσδοκώντας Ισονομία, Κοινωνική Δικαιοσύνη, Δημοκρατία και Αλληλεγγύη, Οικολογική δικαιοσύνη, πρέπει να αναλάβουν δράση σε αυτό το κρίσιμο σημείο της Ευρωπαϊκής και Ελληνικής Ιστορίας.

Το παλαιό παρωχημένο κομματικό σύστημα επιβάλλεται να αντικατασταθεί τάχιστα, από συλλογικές, συμμετοχικές διαδικασίες που με πυξίδα το Κοινωνικό όφελος θα συγκροτήσει την χώρα και θα της δώσει τις ευκαιρίες που της αναλογούν για το μέλλον της.

Το κράτος των ολίγων, δεν μπορεί να συνεχίσει να επιβάλλει τους όρους του.

 

Η κοινωνία των νέων και των εργαζομένων,

αντικαθιστά το απαξιωμένο παλαιό,

 με αφύπνιση και δράση, διεκδικώντας την ευκαιρία στο μέλλον της

Απέναντι:

  • στην αντιπροσώπευση εισάγουμε τη λογική της ενεργής συμμετοχής στη λήψη των αποφάσεων.
  • στην λογική της ατομικότητας εισάγουμε την αλληλεγγύη
  • στην λογική του κέρδους με κάθε κόστος εισάγουμε τη λογική του σεβασμού του περιβάλλοντος
  • στην λογική των αγορών εισάγουμε τη λογική της δημιουργικής εργασίας.
  • στα κοινωνικά στεγανά εισάγουμε την διαρκώς ανανεούμενη κοινωνία.
  • στην «απασχολησιμότητα» εισάγουμε τη λογική της εργασίας για την κοινωνία με σεβασμό του περιβάλλοντος
  • στην λογική της κατανάλωσης προτείνουμε την ορθολογική απομείωση της σπατάλης και βιώσιμη ευημερία
  • στην λογική της μείωσης του κόστους παραγωγής μέσω της απορρύθμισης της εργασίας αντιπροτείνουμε τη λογική της καινοτομίας, της ενίσχυσης του ανθρώπινου κεφαλαίου και της προστιθέμενης αξίας, της ενεργειακής αποτελεσματικότητας και της βέλτιστης χρήσης φυσικών πόρων ώστε να κάνει οικολογικά και οικονομικά βιώσιμη της παραγωγή και την οικονομία
  • στη λογική των κρατικών αναγκών προτείνουμε τη λογική των αναγκών του ανθρώπου, της κοινωνίας και του περιβάλλοντος

«Εμείς οι ενεργοί πολίτες αναζητούμε το  τέλος της ανέχειας,

σε όλες τις μορφές της μέσα σε ένα πράσινο κόσμο,

θεωρώντας ότι αυτός είναι ο μελλοντικός στόχος της ανθρωπότητας>>.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΟΠΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

[όπως υιοθετήθηκαν στο 7ο Συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων,
Αθήνα, 11-13 Ιουνίου 2010]

Topiko_Prasino_Programma[1]

580513_3263387215799_794163951_n

ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ

Hunt

Α. Οι αρνητικές διαστάσεις της κυνηγετικής δραστηριότητας

Ανεξάρτητα από το ρόλο που είχε σε παλιότερες εποχές, η κυνηγετική δραστηριότητα σήμερα κατασπαταλά άσκοπα και υπερ-καταναλώνει είδη, οικοτόπους και οικοσυστήματα, για υποτιθέμενους «λόγους αναψυχής». Αυτό για τους Οικολόγους Πράσινους αποτελεί ένα ηθικά απαράδεκτο κίνητρο, καθώς συνδυάζει την ανθρώπινη διασκέδαση με την εκμάθηση στην αφαίρεση της ζωής ανυπεράσπιστων πλασμάτων και κατά συνέπεια στην ενίσχυση βάρβαρων ενστίκτων και στην προώθηση μιας βίαιης κουλτούρας.

Το κυνήγι, επίσης, ενέχει σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις για τη βιοποικιλότητα, όχι μόνο μέσω της άμεσης θανάτωσης και μείωσης ορισμένων πληθυσμών, αλλά και γιατί η προκαλούμενη όχληση (ιδιαίτερα στα υδρόβια πουλιά) επηρεάζει αρνητικά την κατανομή των ειδών και την τροφοληψία τους, αυξάνει το ενεργειακό κόστος των μετακινήσεων, προκαλεί αλλαγή συμπεριφοράς, κ.ά. Καθώς δεν υπάρχουν μόνο «θηράματα» στη φύση, το κυνήγι επηρεάζει άλλα συνυπάρχοντα είδη, μέσα σε έναν αλληλοεπηρεαζόμενο οικότοπο.

Διαβάστε τη συνέχεια »